Een oorlog gevoerd om ons verleden en heden wit te wassen
Onze vrijheden bespot met een kille lach
Onze rechten als mens vertrapt in het stof
De vrije stem en de afwijkende mening genadeloos gesmoord
Angst en leugens als fundament
Om een duister beleid te rechtvaardigen
Wij lieten ons meevoeren door de vleugels van de nacht
Onwetend waarheen haar zwarte stroom ons bracht
Wij staarden in de afgrond van de duisternis
Niet als een barrière die de weg verspert
Maar als een ivoren toegangspoort
Naar de verborgen tuinen van onze ziel
Wij wilden die diepte delen, hart aan hart
En sloten schaduwverbonden in de luwte
Die het felle licht van de dag nooit zou prijsgeven
Mogen zij dwalen in de woestijn van angst en machteloosheid
Mogen hun namen door de wind uit het geheugen worden gewist
Mogen zij nimmer de koelte van de troost proeven
Slechts de bitterheid van afwijzing en het gif van zelfhaat
Mogen zij eeuwig geketend blijven aan hun eigen bittere woorden
Moge het verdriet hun ziel doorklieven als een roestig zwaard
Moge hun lijden een oceaan zonder oever zijn
En moge de slaap hun vermoeide ogen voor eeuwig ontwijken
Schilderij:
Francisco de Goya
The disasters of war
