In de muren tussen werelden,
Waar barrières verzwakken en woorden kunnen weven.
We sturen onze valstrikken als een verwarde puzzel,
Stukjes die ze opnieuw in elkaar zetten,
Vervormd als stemmen over een oude grammofoon;
Twee verloren zielen die elkaar achtervolgen.
Maar het is een mooi spookverhaal.
Verdomme dit moment;
Ik verlaat het om over de snelwegen van mijn geest
Naar een andere tijd te reizen.
Ik voel een diepe heimwee naar waar jij bent.
Misschien verdien ik het niet om terug te keren
Naar herinneringen die al lang een legende zijn.
Toch voel ik de drang om weer op die bergkant te staan
En je met me mee te nemen in mijn droom.
Schilderij:Â
Salvador DalÃ.
The persistence of memory
