Nou, ik zit dus al drie jaar in de vrieskou. Drie jaar! Mijn thermostaat staat op standje “Noordpool” omdat ik de energierekening niet kan betalen, maar ondertussen zie ik ze zo binnenwandelen hoor. Met bussen tegelijk. En voor hen zijn geld en alle voorzieningen beschikbaar.
Je hoeft de grens maar over te steken en de rode loper wordt uitgerold. Neem nu de huisvesting. Wij moeten jaren wachten op een huurwoning, maar vluchtelingen? Die krijgen direct bij aankomst de sleutel van een gloednieuwe eengezinswoning. Niks geen asielzoekerscentrum (AZC). Daar gooi je tegenwoordig door de enorme bureaucratie eerst gemiddeld twee tot drie jaar van je leven weg. Eerst wacht je ruim 20 maanden op een beslissing van de IND. Daarna zit je nog eens eindeloos opgesloten tot er ergens een plekje vrijkomt. Welnee, dat langdurig wegrotten in een AZC is een fabeltje. In werkelijkheid staan de luxe villa’s al warm te draaien.
En die “voorrang” op de woningmarkt die ze zogenaamd krijgen? Nou, de politiek is in Den Haag druk bezig om die wettelijk te verbieden, maar de harde feiten van het CBS liegen er nu al niet om: van álle vrijgekomen sociale huurwoningen in Nederland gaat slechts een schamele 8 procent naar statushouders. De overige 92 procent gaat gewoon naar de rest. Het CBS berekent ook dat de gemiddelde wachttijd voor een Nederlandse starter sowieso al ruim 8 jaar is. Maar in mijn hoofd is het natuurlijk heel simpel: als die 8 procent van de woningen nÃét naar vluchtelingen was gegaan, had de overheid die decennialange, structurele wooncrisis vast in één klap opgelost en had Ãk nu een paleis met vloerverwarming gehad. Wat nou falend bouwbeleid? Het is de schuld van die mensen in de opvang.
En het zakgeld? Nou, hou je vast. Die mensen verdrinken in het geld. Zodra ze hier zijn, stort de overheid direct een megabedrag op hun rekening. Ze hoeven geen cent zelf uit te geven. Ze krijgen een koninklijk leefgeld van maar liefst… €15,19 per week. Ja, je leest het goed, dat zijn de officiële COA-cijfers sinds juli 2026: ruim twee euro per dag! De overheid kan wel leuk berekenen dat de inflatie de pan uit rijst, maar van die twee euro per dag koop je tegenwoordig welgeteld een halve warme krentenbol en een slappe kop automatenkoffie. Van die twee euro per dag kopen ze natuurlijk meteen de nieuwste iPhones en merkkleding, want in de wondere wereld van mijn Facebook-tijdlijn kun je met vijftien euro per week leven als een multimiljonair.
Als ze geluk hebben en zelf mogen koken in hun paleis, krijgen er van het COA nóg een kapitaal bij: een paar tientjes eetgeld per week, afhankelijk van de gezinssamenstelling. Dan kun je met het hele gezin bÃjna een A-merk pak halfvolle melk en een krop sla betalen bij de Albert Heijn. De weelde spat er werkelijk vanaf.
We hoeven ons trouwens niet eens de vraag te stellen waarom die mensen eigenlijk vluchten, of dat wij of onze eigen overheid soms zélf de oorzaak zijn van hun vlucht. Welnee, dat boeit toch helemaal niemand, want we willen ze hier gewoon niet hebben. We plunderen hun grondstoffen, roven hun economieën leeg en bombarderen hun steden plat, maar daarna moeten ze vooral niet zeuren en denken dat ze hiernaartoe kunnen komen.
Op het moment dat ze hier de grens oversteken, stopt hun echte leven gewoon. Ze hebben wel een bloedige oorlog achter zich gelaten en al hun geliefden moeten achterlaten, maar die missen ze vast niet eens. Want kijk eens hoe ongelooflijk liefdevol en vriendelijk ze hier dagelijks door ons worden bejegend, zelfs met vuurwerk. Elke vorm van menselijke waardigheid en relevantie is hen volledig ontnomen, ze mogen jarenlang helemaal niks doen, maar hé: je moet er wat voor over hebben om van al die “luxe” te mogen genieten.
En de overheid maar betalen. Het COA smijt met miljarden. Volgens de actuele rapportages van augustus 2026 was de overheid vorig jaar alleen al 2,4 miljard euro kwijt aan noodopvang. En waarom? Omdat het zo ontzettend efficiënt is om mensen in peperdure, haastig geopende hotels en op boten te stoppen in plaats van gewoon fatsoenlijke, vaste locaties open te houden. Dat geld gaat natuurlijk direct naar de vluchtelingen zelf, denkt men. Dat die 2,4 miljard in werkelijkheid rechtstreeks verdwijnt in de zakken van commerciële hoteleigenaren en vastgoedbazen, terwijl de asielzoeker zelf op een veldbedje in een evenementenhal ligt te vernikkelen, dat vergeten we voor het gemak maar even.
Maar wacht, het wordt nóg luxer, terwijl ik hier zit te rillen. Nederland biedt ze tegenwoordig zelfs een compleet verzorgde vliegvakantie aan naar Afrika. We sturen ze gewoon rechtstreeks door naar een “terugkeerhub” in Rwanda of Oeganda. Gezellig, toch? Dan regelen we als overheid dat ze duizenden kilometers verderop in een overzees detentiecentrum mogen wachten. Dat dat juridisch een volslagen mijnenveld is en klauwen vol belastinggeld kost aan verre delegaties en diplomatieke deals, maakt niet uit. Want met dat geld smeet de overheid vorig jaar toch al alsof het gratis was. Reizen moeten ze!
En we zijn ook ontzettend gastvrij voor de allerkleinsten. Als een gezin zich aan de grens meldt, krijgen de kinderen direct een exclusief verblijf aangeboden: die grenshuisvesting in gesloten detentielocaties. Gewoon, gezellig achter de tralies en het prikkeldraad op Schiphol of in Zeist, zodat ze vanaf jonge leeftijd alvast kunnen wennen aan het Nederlandse “opsluitbeleid”. Niets zo pedagogisch verantwoord als een kind vasthouden in een celcomplex omdat hun ouders zijn gevlucht voor een oorlog. Het Meldpunt Vreemdelingendetentie schrijft er wel kritische rapporten over, maar hé: wie muren wil, moet ook de sloten op de deuren draaien. Kinderen eerst!
Dus ja, ik zit hier met mijn winterjas aan op de bank, blauw te bellen van de kou. En dat is de schuld van die mensen die met €15,19 per week in een overvol AZC zitten te wachten, of die we met z’n allen achter de tralies zetten. En hoewel de grenzen officieel “dicht” zijn, we keihard meedoen met de internationale pushback-club, en we ze blijkbaar nog liever massaal laten verdrinken in de Middellandse Zee dan dat ze hier voet aan grond zetten, merken we er in de portemonnee nog steeds he-le-maal niets van. De gasprijzen zijn nog steeds hoog, ik bevries op mijn eigen bank, maar gelukkig heb ik een zondebok. Want stel je voor dat ik de politiek, de privatisering of de miljardenwinsten van de energiemaatschappijen de schuld moet geven; dan wordt het pas écht ingewikkeld.
Schilderij:Â
The Scapegoat (De zondebok)
William Holman Hunt (1854)
