Er is een specifiek woord dat deze week door de marmeren hallen van de Verenigde Naties galmde, en het weigert mijn hoofd te verlaten: annihilatie.
Het is geen politiek woord. Politici praten graag over “regimewissel” of “sanctiepakketten” om de realiteit van openscheurend vlees en instortende flats te verhullen. Maar annihilatie komt uit het register van kosmische zwarte gaten en Bijbelse plagen. Het betekent letterlijk: het reduceren tot niets. Het volledig uitwissen van het bestaan. Het achteloos aankondigen dat je de geschiedenis, de cultuur en de toekomst van tachtig miljoen levende zielen, inwoners van een land dat in 1945 nota bene mede-oprichter was van deze hele club, wilt reduceren tot moleculair stof.
Als je dit hoort en je hart klopt nog, voel je een fysieke kortsluiting. Een existentiële misselijkheid. Want ergens hebben we onszelf wijsgemaakt dat mensenrechten absoluut zijn. Dat ze overal, altijd, voor iedereen gelden. Zonder mitsen. Zonder maren. Het onvoorwaardelijk respecteren en cultiveren van de menselijke waardigheid zou het absolute fundament van onze beschaving moeten zijn. Een harde grens waar je nooit, maar dan ook nooit overheen stapt.
En toen keek ik naar de zaal.
Dat contrast is bijna ondraaglijk om naar te kijken. Het is de ultieme normalisatie van het abjecte. Het feit dat de VN, een instituut dat in 1945 letterlijk is opgericht met de tekst “om de komende geslachten te redden van de gesel der oorlog“, is veranderd in een theater waar je rustig kunt blijven zitten terwijl de totale vernietiging van een mede-lidstaat, mede- oprichter, wordt overwogen. Ze lopen niet weg. Ze schreeuwen niet “dit nooit meer”. Ze blijven zitten.
Op dat moment besef je wat “diplomatie” werkelijk is: het is het failliet van de moraal. Het is een systemische lafheid, verpakt in protocol. Diplomatie is de kunst van het eindeloos masseren van het onacceptabele. In die zaal zitten geen verdedigers van de mensheid; er zitten toeschouwers die hebben besloten dat we de universele rechten van de mens best even kunnen parkeren, zolang de procedures maar netjes worden gevolgd.
Het kijken naar die roerloze, luisterende zaal laat je achter met een kille waarheid. We hebben de Verenigde Naties niet om mensenrechten te handhaven. We hebben ze zodat we met een gerust hart kunnen toekijken hoe de totale vernietiging van tachtig miljoen mensen bespreekbaar wordt gemaakt, zolang het maar gebeurt in een zaal met goede akoestiek.
Foto: Donald Trump tijdens zijn toespraak voor de 81e Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, New York, 22 september 2026.
