Van autocratie naar polderpolitiek: gevangen in dezelfde kooi! 

Als jong meisje groeide ik op in de schaduw van de geschiedenis, tijdens de turbulente overgang van het ene naar het andere autocratische systeem. Zelf was ik destijds te jong om politiek bewust te zijn, maar ik ademde de realiteit ervan wel in. In een gezin dat pal stond voor rechtvaardigheid, kreeg ik mensenrechten met de paplepel ingegoten. Pas als je ouder wordt, merk je...

Lees verder

Wegkijken als cultuurgoed

“We leven in een individualistische samenleving, we bemoeien ons hier niet met een ander," zei een buurvrouw ooit met een vlaag van trots. Ik dacht destijds: wat heerlijk, een cultuur met respect voor privacy en autonomie. Inmiddels weet ik wel beter. Dit zogenaamde individualisme is in de praktijk een weeffout; een masker voor totale onverschilligheid. Ik ben een paar dagen in Nederland en terwijl ik...

Lees verder

Gastvrijheid in de etalage: geconditioneerd racisme in de kelder!

In de taalwetenschap is het woord gastvrijheid (hospitality) een fascinerend concept. In veel oude talen deelt het woord namelijk zijn wortels met vijandigheid (hostility). Het verraadt een diepe angst: de angst voor de ander. Die angst verdwijnt pas zodra de gast zich strikt naar de huisregels schikt. Er is een specifiek, welvarend moerasdelta-ecosysteem in West-Europa dat dit taalkundige mechanisme tot kunst heeft verheven. Dit landsdeel...

Lees verder

Het morele monopolie: van “onze vrouwen” tot “hoer”!

Ik zit in het buitenland en lees het Nederlandse nieuws. In dorpen als Engelen en Bokhoven zijn huizen en auto’s beklad. De reden? De bewoners hadden een simpele poster van VluchtelingenWerk voor hun raam hangen met de tekst "Samen leven". Verder niets. De daders weten waarschijnlijk niet eens wat zo’n poster precies inhoudt, laat staan wat het werkelijk in daden betekent. Toch was het genoeg...

Lees verder

Helemaal klaar met “both sides”, het “neutrale midden” en valse nuance!

Ik had me eigenlijk voorgenomen om niet meer te reageren op al die "both sides"-reflecties en recycleurs van “je moet wel in gesprek blijven”. Vooral niet als ze komen van mensen die categorisch weigeren de status quo en diepgewortelde machtsstructuren te doorgronden en in de spiegel te kijken. Want hoezo moet ik in gesprek blijven met een openlijke racist die zijn bestaansrecht nota bene te...

Lees verder

De Rotterdamse Stoelendans: Hoe het feminisme stopt bij de witwas-wethouder!

Wat een bizar schouwspel was het in de Rotterdamse raadszaal. Je kon de intersectionele tragikomedie bijna aanraken. Daar zat ze, Eva Heijblom. Topambtenaar, strak in het pak op de publieke tribune. De handjes al gevouwen om de traditionele bos bloemen in ontvangst te nemen. Haar installatie als de nieuwe wethouder. Dat leek een puur administratief hamersstukje. Totdat de anonieme stembriefjes werden geteld. Ineens stond daar...

Lees verder

De grote Nederlandse paradox: ik ben binnen, u blijft buiten

Het is 2026, en het Haagse pluche ademt een politiek klimaat waarin de meest radicale flanken niet langer over de drempel loeren, maar de lakens uitdelen. In dit theater van de politieke waanzin voltrekt zich een fascinerend sociologisch schouwspel. Hierin wordt het debat harder dan ooit tevoren bevochten over de rug van één specifieke groep: de vluchteling. Nergens krijgt de politieke psychologie zo’n diepe, satirische...

Lees verder

Thuis in de open lucht

Ik heb mijn tong gepolijst tot de harde G geen pijn meer deed. Mijn accent weggeschuurd, laag voor laag, tot er geen korrel stof meer over was van de grond waar ik uit sproot. Kijk me aan, ik draag jullie kleren, ik loop jullie pas, ik werk tot mijn botten kraken onder de stilte. Ik deed alles wat op het lijstje stond. Alles om als...

Lees verder

Zoute bronnen en zieke miljarden

Woorden zijn de bouwstenen waarmee we de werkelijkheid vormgeven. Die is van Ludwig Wittgenstein. En hij had volkomen gelijk. Woorden bepalen niet alleen hoe we naar de wereld kijken, maar vooral wat we normaal zijn gaan vinden. Neem nou dat eeuwige publieke debat over de groeiende kloof tussen arm en rijk. Keer op keer stuiten we op dezelfde vermoeiende tegenstelling: de "miljonair", vaak vermomd onder...

Lees verder

Het bloedende lichaam van Adam 

Soms vreet een beeld zich vast in je hoofd. Neem die foto uit Little Rock, 1957. Een vijftienjarig zwart meisje loopt door een muur van pure haat. Achter haar briest een witte vrouw de longen uit haar lijf, haar gezicht misvormd door woede. We kijken graag naar die zwart-witfoto met een comfortabel soort superioriteit. Wij zijn nu beter, sussen we ons geweten. We geloven de...

Lees verder