De sneltoets voor de overwerkte hersenpan

Heb je dat ook weleens? Dat je de koelkast opentrekt en de melk blijkt zuur? Of dat je ’s ochtends in het donker met je blote voet vol op een rondslingerend stukje Lego trapt? Vroeger moest je dan op zoek naar de logische oorzaak: "Ik ben de melk vergeten op te drinken" of "Ik had die troep moeten opruimen". Gelukkig hoeft dat ingewikkelde denkwerk niet...

Lees verder

Liever Deense grenscontroles dan menswaardig ouder worden

Wat mij de laatste tijd opvalt, is onze collectieve politieke obsessie met Denemarken. Onze instituten en beleidsmakers vliegen zowat wekelijks naar Kopenhagen. We willen álles van ze leren. Hoe ze een minderheidskabinet runnen? Boeiend! Hoe ze de grenzen potdicht houden? Fascinerend, dat kopiëren we direct! Maar op het moment dat het gaat over hoe de Denen hun ouder wordende bevolking fit, autonoom en gelukkig houden,...

Lees verder

Welkom in de polder, waar de moraal in de bonusaanbieding is!

Het is bijna 2027. Een fantastisch moment om ons nationale zelfbeeld eens tegen het licht te houden. We blinken uit in morele verontwaardiging en we hebben de mond zó vol over onze eigen waarden en normen dat we er bijna in stikken. Er is alleen één fundamenteel probleem: die heilige Mal weet allang niet meer wie of wat ze eigenlijk is. Omdat de norm met...

Lees verder

Een ode aan de jeugd die de toekomst opeist

De geschiedenis herhaalt zich niet, maar ze rijmt wel. Terwijl ik de beelden zie uit Frankrijk, waar honderdduizenden scholieren en studenten massaal de straat opgaan tegen bezuinigingen, lerarentekorten en een overbelast onderwijssysteem, reis ik terug in de tijd. Ik kijk in een spiegel van bijna veertig jaar geleden. Een spiegel die ons laat zien hoe universeel de dromen van jongeren zijn, maar ook hoe pijnlijk...

Lees verder

Hoe politieke trots institutionele schaamte maskeert, gefeliciteerd met ons! 

Kijk naar de selfie die Sagal Abdi-Wali maakte op maandag 12 oktober 2026. Een moment vastgelegd in een glimlach: het eerste Britse parlementslid van Somalische afkomst, beëdigd in het Lagerhuis voor de zetel Holborn en St Pancras. Wat daarop online volgde, laat zich raden. De voorspelbare lawine van online rancune, de digitale variant van “beschaafde” dames en heren die met racistische bloemen strooien, we kennen...

Lees verder

Coming Not Out, het ontmantelen van de mal die de kast ontwierp

Vandaag, op 11 oktober 2026, wappert de regenboogvlag voor het eerst boven het gebouw van de Tweede Kamer. Maar het bestuurskundige oog ziet direct de ironie van de logistiek: er was amper 72 uur geleden een nachtelijke spoedprocedure voor nodig om te beslissen of een symbool van basale menselijke waardigheid wel door de beugel kon. Dat volksvertegenwoordigers in het holst van de nacht rechtsomkeert moesten...

Lees verder

Het geluid van een haperende dood van Christa

Stel je voor dat het doodstil is, op één geluid na. Een luid, mechanisch gesnurk dat door een luidspreker een kamer in wordt gepompt. Het is het geluid van een lichaam dat weigert op te geven, terwijl het volgegoten is met gif. Gisterenavond zat een handjevol journalisten en nabestaanden achter het dikke glas van de executieruimte in Tennessee. Ze dachten dat ze getuige zouden zijn...

Lees verder

Annihilatie, de taal van het einde! 

Er is een specifiek woord dat deze week door de marmeren hallen van de Verenigde Naties galmde, en het weigert mijn hoofd te verlaten: annihilatie. Het is geen politiek woord. Politici praten graag over "regimewissel" of "sanctiepakketten" om de realiteit van openscheurend vlees en instortende flats te verhullen. Maar annihilatie komt uit het register van kosmische zwarte gaten en Bijbelse plagen. Het betekent letterlijk: het...

Lees verder

Ik hou van Holland en de Troonrede

The day after. Woensdagochtend. De wekker gaat. De glitter en glorie van Prinsjesdag zijn opgeruimd, de hoedjes staan weer in de kast. En ik? Ik zit aan de keukentafel met een kop koffie en ik denk: ik heb er zin in, ik ga de woorden van de Troonrede in de praktijk brengen. Als een burger die zielsveel van Nederland houdt, stroop ik mijn mouwen op...

Lees verder

William Holman Hunt: The Scapegoat, 1854.

De rode loper voor vluchtelingen!

Nou, ik zit dus al drie jaar in de vrieskou. Drie jaar! Mijn thermostaat staat op standje "Noordpool" omdat ik de energierekening niet kan betalen, maar ondertussen zie ik ze zo binnenwandelen hoor. Met bussen tegelijk. En voor hen zijn geld en alle voorzieningen beschikbaar. Je hoeft de grens maar over te steken en de rode loper wordt uitgerold. Neem nu de huisvesting. Wij moeten...

Lees verder