Categorie: Blog
De grote Nederlandse paradox: ik ben binnen, u blijft buiten
Het is 2026, en het Haagse pluche ademt een politiek klimaat waarin de meest radicale flanken niet langer over de drempel loeren, maar de lakens uitdelen. In dit theater van de politieke waanzin voltrekt zich een fascinerend sociologisch schouwspel. Hierin wordt het debat harder dan ooit tevoren bevochten over de rug van één specifieke groep: de vluchteling. Nergens krijgt de politieke psychologie zo’n diepe, satirische...
Thuis in de open lucht
Ik heb mijn tong gepolijst tot de harde G geen pijn meer deed. Mijn accent weggeschuurd, laag voor laag, tot er geen korrel stof meer over was van de grond waar ik uit sproot. Kijk me aan, ik draag jullie kleren, ik loop jullie pas, ik werk tot mijn botten kraken onder de stilte. Ik deed alles wat op het lijstje stond. Alles om als...
Zoute bronnen en zieke miljarden
Woorden zijn de bouwstenen waarmee we de werkelijkheid vormgeven. Die is van Ludwig Wittgenstein. En hij had volkomen gelijk. Woorden bepalen niet alleen hoe we naar de wereld kijken, maar vooral wat we normaal zijn gaan vinden. Neem nou dat eeuwige publieke debat over de groeiende kloof tussen arm en rijk. Keer op keer stuiten we op dezelfde vermoeiende tegenstelling: de "miljonair", vaak vermomd onder...
Het bloedende lichaam van AdamÂ
Soms vreet een beeld zich vast in je hoofd. Neem die foto uit Little Rock, 1957. Een vijftienjarig zwart meisje loopt door een muur van pure haat. Achter haar briest een witte vrouw de longen uit haar lijf, haar gezicht misvormd door woede. We kijken graag naar die zwart-witfoto met een comfortabel soort superioriteit. Wij zijn nu beter, sussen we ons geweten. We geloven de...
De onzichtbare code V: De loyaliteits-omerta
Je bent erdoorheen gekomen. Je hebt de tergende routine van de sollicitatiecarrousel overleefd, de netwerk-transacties genegeerd en je zat aan tafel. Maar dan begint de laatste en misschien wel meest destructieve code: de loyaliteits-omerta. In de top heerst een ongeschreven wet: we beschermen de club. Punt. Wie die code niet spreekt, merkt snel genoeg dat kritisch meedenken leuk is voor het jaarverslag, maar in de...
De onzichtbare code IV: Het zwaargewicht
In de wandelgangen van de macht valt de term te pas en te onpas: men zoekt een zwaargewicht. Het klinkt indrukwekkend, als een belofte van stabiliteit en wijsheid. Maar na veertig jaar de mechanismen van de top te hebben geobserveerd, stel ik mezelf de vraag: waarin wordt dat gewicht eigenlijk gemeten? Is het de diepgang van het karakter, of is het slechts de massa van...
De achterkant van de liefde
Gisteren zag ik weer zo’n zwart-witfoto op mijn tijdlijn. Een naam in de krant van iemand die ik nooit heb gekend. Nooit gesproken, nooit ontmoet. En toch: die plotselinge, misselijkmakende steek in mijn borst. Het is een vreemd soort rouw, die melancholie om een vreemde. Misschien huil ik niet eens om die ander, maar om ons allemaal. Het is de naakte confrontatie met het grote...
Rumi in de barbecuetang
Hij staat in zijn voortuin, met zijn handen diep in de zakken van een driekwartbroek. Zijn blik rust op de straat. Niet zomaar een blik, maar de soevereine blik van een landheer die zijn landerijen inspecteert. Zijn huid heeft de exacte kleur van een tartaartje dat net iets te lang in de zon heeft gelegen. Zijn stamboom, zo vermoedt hij, loopt in één rechte, ononderbroken...
Het grote nationale hitteschild
En toch. Juist als je denkt dat de bodem is bereikt, wordt de vloeibare vrucht van het eigen onderbuikbrein niet eens helemaal omarmd door de hardwerkende vaderlander. Je koopt braaf een ticket, je trekt je jas aan, en sluit aan bij een bende fanatieke fakkeldragers. Samen luidkeels scanderen dat álle harigen over één kam moeten. Terwijl de kapper niet eens een tondeuse vasthoudt. Je bent...