Categorie: Blog
Rumi in de barbecuetang
Hij staat in zijn voortuin, met zijn handen diep in de zakken van een driekwartbroek. Zijn blik rust op de straat. Niet zomaar een blik, maar de soevereine blik van een landheer die zijn landerijen inspecteert. Zijn huid heeft de exacte kleur van een tartaartje dat net iets te lang in de zon heeft gelegen. Zijn stamboom, zo vermoedt hij, loopt in één rechte, ononderbroken...
Het grote nationale hitteschild
En toch. Juist als je denkt dat de bodem is bereikt, wordt de vloeibare vrucht van het eigen onderbuikbrein niet eens helemaal omarmd door de hardwerkende vaderlander. Je koopt braaf een ticket, je trekt je jas aan, en sluit aan bij een bende fanatieke fakkeldragers. Samen luidkeels scanderen dat álle harigen over één kam moeten. Terwijl de kapper niet eens een tondeuse vasthoudt. Je bent...
Slapen met mijn naam op hun lippen
Het kruipt in je kleren. Het is de blik die net te lang blijft hangen bij de koffieautomaat, de subtiele verandering in de ademhaling van een ruimte zodra je binnenstapt, of die plotselinge stilte aan een tafel. Vroeger dacht ik dat haat exclusief was. Een intiem bezit waarvoor je een geschiedenis moest delen. Je moest een grens overschrijden of elkaar kapotgemaakt hebben om oprechte vijandigheid...
Het privilege van de smerige vluchteling
Komt er een nieuwe groep asielzoekers aan in een opvangcentrum, dan weet je één ding zeker: de tijdlijnen op social media stromen vol met ingezoomde screenshots. Geen foto's van de ellendige modder in Ter Apel, kille sporthallen of van kinderen die letterlijk gehurkt onder een paraplu in de stromende regen zitten, maar van gezichten. En de teksten erbij druipen van het cynisme: "Kijk eens naar...
Van de apotheek tot Ter Apel, neem er zelf één in huis!
Wanneer het gesprek aan de keukentafel of op sociale media schuurt over asielzoekerscentra, rolt er steevast één zin over het digitale asfalt: "Als je ze zo graag wilt helpen, neem er dan zelf één in huis." Dit is de ultieme Nederlandse retorische dooddoener. Een zin die wordt gelanceerd met de triomfantelijke blik van iemand die zojuist een schaakmat heeft uitgedacht. Maar wie de moeite neemt...
Het spiegelpaleis van de toeschouwer
Ik sta hier voor een vreemde badkamerspiegel, ver weg van de vertrouwde polders, en poets mijn tanden terwijl ik op mijn telefoonscherm de nieuwste berichten uit Nederland scrol. In gedachten oefen ik alvast de woorden Niet in mijn naam. Het voelt als een warme douche voor de ziel. Een moreel vrijbriefje waarmee ik van een veilige afstand de gure wind die door het thuisfront waait...
De poetsers van de macht
Er bestaat een hardnekkige, bijna sentimentele mythe dat vrouwen inherent vredelievend zijn. We willen geloven dat hun vermogen om leven te geven hen immuun maakt voor de kille logica van uitsluiting en geweld. Maar de geschiedenis vertelt een ongemakkelijk verhaal. De vrouw binnen het fascisme is geen passieve toeschouwer of louter slachtoffer van mannelijke ideologie; zij is vaak de actieve bewaarder van de poort. De...
De onzichtbare code III: Reciprociteits-ethiekÂ
We zijn dol op het woord verbinder. Het klinkt warm, menselijk en onbaatzuchtig. Maar in de bovenste lagen van het bestuurlijke apparaat verwordt die verbinder vaak tot een netwerker die allesbehalve onbaatzuchtig is. Daar is verbinden geen brug slaan tussen mensen, maar het opzetten van een relationele transactie. De code van de netwerker is simpel: ik doe iets voor jou, zodat jij straks iets voor...
Ik ben tegen wie je protesteert, kijk me aan!Â
Ik sta aan de rand van jullie dorp, maar eigenlijk sta ik in de weg. Ik hoor de woorden die over de schuttingen waaien, de woorden die uit jullie televisies rollen zonder dat er een naam aan hoeft te worden geplakt. Ik hoor dat ik een instroom ben, een vloedgolf, een tsunami. Ik ben geen mens van vlees en bloed, maar een natuurramp die jullie...