Categorie: Blog
Het morele monopolie: van “onze vrouwen” tot “hoer”!
Ik zit in het buitenland en lees het Nederlandse nieuws. In dorpen als Engelen en Bokhoven zijn huizen en auto’s beklad. De reden? De bewoners hadden een simpele poster van VluchtelingenWerk voor hun raam hangen met de tekst "Samen leven". Verder niets. De daders weten waarschijnlijk niet eens wat zo’n poster precies inhoudt, laat staan wat het werkelijk in daden betekent. Toch was het genoeg...
Helemaal klaar met “both sides”, het “neutrale midden” en valse nuance!
Ik had me eigenlijk voorgenomen om niet meer te reageren op al die "both sides"-reflecties en recycleurs van “je moet wel in gesprek blijven”. Vooral niet als ze komen van mensen die categorisch weigeren de status quo en diepgewortelde machtsstructuren te doorgronden en in de spiegel te kijken. Want hoezo moet ik in gesprek blijven met een openlijke racist die zijn bestaansrecht nota bene te...
De Rotterdamse Stoelendans: Hoe het feminisme stopt bij de witwas-wethouder!
Wat een bizar schouwspel was het in de Rotterdamse raadszaal. Je kon de intersectionele tragikomedie bijna aanraken. Daar zat ze, Eva Heijblom. Topambtenaar, strak in het pak op de publieke tribune. De handjes al gevouwen om de traditionele bos bloemen in ontvangst te nemen. Haar installatie als de nieuwe wethouder. Dat leek een puur administratief hamersstukje. Totdat de anonieme stembriefjes werden geteld. Ineens stond daar...
De grote Nederlandse paradox: ik ben binnen, u blijft buiten
Het is 2026, en het Haagse pluche ademt een politiek klimaat waarin de meest radicale flanken niet langer over de drempel loeren, maar de lakens uitdelen. In dit theater van de politieke waanzin voltrekt zich een fascinerend sociologisch schouwspel. Hierin wordt het debat harder dan ooit tevoren bevochten over de rug van één specifieke groep: de vluchteling. Nergens krijgt de politieke psychologie zo’n diepe, satirische...
Thuis in de open lucht
Ik heb mijn tong gepolijst tot de harde G geen pijn meer deed. Mijn accent weggeschuurd, laag voor laag, tot er geen korrel stof meer over was van de grond waar ik uit sproot. Kijk me aan, ik draag jullie kleren, ik loop jullie pas, ik werk tot mijn botten kraken onder de stilte. Ik deed alles wat op het lijstje stond. Alles om als...
Zoute bronnen en zieke miljarden
Woorden zijn de bouwstenen waarmee we de werkelijkheid vormgeven. Die is van Ludwig Wittgenstein. En hij had volkomen gelijk. Woorden bepalen niet alleen hoe we naar de wereld kijken, maar vooral wat we normaal zijn gaan vinden. Neem nou dat eeuwige publieke debat over de groeiende kloof tussen arm en rijk. Keer op keer stuiten we op dezelfde vermoeiende tegenstelling: de "miljonair", vaak vermomd onder...
Het bloedende lichaam van Adam
Soms vreet een beeld zich vast in je hoofd. Neem die foto uit Little Rock, 1957. Een vijftienjarig zwart meisje loopt door een muur van pure haat. Achter haar briest een witte vrouw de longen uit haar lijf, haar gezicht misvormd door woede. We kijken graag naar die zwart-witfoto met een comfortabel soort superioriteit. Wij zijn nu beter, sussen we ons geweten. We geloven de...
De onzichtbare code V: De loyaliteits-omerta
Je bent erdoorheen gekomen. Je hebt de tergende routine van de sollicitatiecarrousel overleefd, de netwerk-transacties genegeerd en je zat aan tafel. Maar dan begint de laatste en misschien wel meest destructieve code: de loyaliteits-omerta. In de top heerst een ongeschreven wet: we beschermen de club. Punt. Wie die code niet spreekt, merkt snel genoeg dat kritisch meedenken leuk is voor het jaarverslag, maar in de...
De onzichtbare code IV: Het zwaargewicht
In de wandelgangen van de macht valt de term te pas en te onpas: men zoekt een zwaargewicht. Het klinkt indrukwekkend, als een belofte van stabiliteit en wijsheid. Maar na veertig jaar de mechanismen van de top te hebben geobserveerd, stel ik mezelf de vraag: waarin wordt dat gewicht eigenlijk gemeten? Is het de diepgang van het karakter, of is het slechts de massa van...